Dodatkowa presja, którą odczuwałam, dzieląc się swoją historią starania się o dziecko z rodziną, autor: Lucy

Kobieta opiera się o ścianę, zasłaniając twarz dłońmi w jasnym pokoju.
Autor
na
2026-05-01

Minęły 2 tygodnie odkąd rozmawiałam z moją siostrą po gorącej rozmowie, w której w chwili łez i złości (która narastała od miesięcy) powiedziałam jej, żeby przestała obwiniać mnie za niemożność zajścia w ciążę nie tylko naturalnie, ale także za pomocą zapłodnienia in vitro

Pozwólcie, że przedstawię wam pewien kontekst – mam 37 lat, jestem mężatką i bezdzietną (nie z wyboru). Jestem jedną z 3 sióstr i ciotką 5 razy. Mam wspaniałą rodzinę, bliską rodzinę, ale ostatecznie ich bliskość i wsparcie stały się zbyt duże po telefonie od mojego embriologa, który powiedział, że nie stworzyłam ani jednego zarodka.

Gdy odłożyłam słuchawkę, moja siostra westchnęła ciężko, zanim schowała głowę w dłoniach. „Nie możesz mówić poważnie!” powiedziała, podnosząc głowę – patrząc na mnie z takim rozczarowaniem i poczuciem straty. „Dlaczego?! Czego nie robisz dobrze?”. To zapłodnienie in vitro! Jak możesz WCIĄŻ nie być w ciąży!”.

Zanim opowiem Ci o mojej gwałtownej reakcji, pozwól, że opowiem Ci o tym, co doprowadziło do mojego Zapłodnienie in vitro.

Ja i mój mąż Steve staraliśmy się o dziecko od około dwóch lat. Jak większość par starających się o dziecko, wszystko zaczęło się od ekscytacji i ekscytujących rozmów o tym, jak będzie wyglądało życie. Rozmawialiśmy o pokoju dziecięcym, który stworzymy w domu, i imionach, które wybierzemy dla naszego ślicznego maleństwa. Byliśmy tak przekonani, że poczęliśmy, że pewnego popołudnia powiedzieliśmy o tym rodzinie przy lunchu.

„Staramy się o dziecko!!” wykrzyknęłam pewnego niedzielnego popołudnia. Ja i Steve uznaliśmy, że byłoby miło to ogłosić, ponieważ moja babcia była w dość złym stanie i chcieliśmy przekazać jej jakieś krzepiące wieści. Wszyscy byli przy stole – moja babcia, moi rodzice, mama Steve’a, moje siostry oraz brat Steve’a i jego żona. W tamtym momencie czułam się tak dobrze. W tym momencie czułam się jak matka. Czułam się, jakbym była „jedną z nich” – poczułam jeszcze bliższą więź z moimi siostrami i moją bratową, które wszystkie są matkami.

W tamtym momencie nie zdawałam sobie sprawy, że utrudniłam sobie o 100000 XNUMX razy bardziej proces starania się o dziecko

Od tego momentu miałem publiczność – zaczepiającą publiczność, która z każdym mijającym miesiącem (a było ich wiele) stawała się coraz bardziej dociekliwa. Musieli wiedzieć, co robię, aby „potuszyć sprawy”. Następnie narracja szybko zmieniła się na „co nie są co robisz, żeby sprawy posunęły się do przodu?”. Były pełne rad, wskazówek, faktów i opowieści znajomych, którzy również uznali to za „trudne”.

Czułam, jak presja narasta z każdym miesiącem. Moja rodzina zbyt wcześnie wypełniła się litością i frustracją i nie próbowała tego ukryć.Ekscytacja związana z macierzyństwem zaczęła opadać, a zamiast niej pojawiły się strach i panika. 

Po miesiącach prób, Steve i ja w końcu poszliśmy do naszego lekarza rodzinnego. Testy pokazało, że rzeczywiście potrzebowaliśmy czegoś więcej niż tylko dobrej, staromodnej miłości, aby mieć dziecko. Podjęto więc decyzję o przeprowadzeniu rundy IUI.

Ponieważ od samego początku zaangażowałam moją rodzinę w proces starania się o dziecko, (jeśli można tak powiedzieć) moja rodzina chciała wiedzieć wszystko, na każdym etapie leczenia.

Przekazanie wiadomości, że moja pierwsza runda IUI nie zadziałała, było rozdzierające serce. Byli tak pewni, że zadziała. Przekazanie wiadomości, że druga runda również się nie powiodła, było jeszcze gorsze. Po prostu nie potrafili znaleźć odpowiednich słów, aby pomóc mi poczuć się OK. Zamiast tego próbowali wymyślać powody, dla których to mogło nie zadziałać… „Czy to dlatego, że byłaś tak zestresowana? Wiesz, kiedy zwierzę na wolności jest zestresowane, ono również traci zdolność do poczęcia? Dlaczego nie spróbujesz się trochę bardziej zrelaksować?” (Tak, naprawdę mi to powiedzieli). „Myślisz, że wykonałaś wystarczająco dużo akupunktury?” itd., itp.W tym momencie sprawy zaczęły się naprawdę psuć. Czułam się prześladowana. Czułam się złamana. Czułam się przestraszona. Czułam się pod presją.

Mój lekarz zdecydował, że kolejnym krokiem będzie zapłodnienie in vitro

Ponownie, moja rodzina, która szczerze, wiem, że ma na sercu tylko moje najlepsze interesy, była przy mnie na każdym kroku, czy tego chciałam, czy nie. Moje siostry nawet podały mi kilka zastrzyków pod koniec okresu stymulacji, kiedy zastrzyki zaczęły szczypać. Tak cholernie chciały, żebym była w ciąży!

Więc kiedy odebrałam ten telefon, ten, w którym powiedziano mi, że po raz kolejny zawiodłam, byli tak wściekli. Wiem, że ta złość wynikała z tego, że byli smutni, sfrustrowani i przestraszeni, ale to, co potrzebowałam usłyszeć po tej rozmowie z embriologiem, to nie to, jak bardzo byli wściekli, one czuliśmy, ale jak I czułem.

Zamiast tego obwiniano mnie o porażkę. Zrobiłem coś źle. Nie pracowałem wystarczająco ciężko. Nie zrobiłem wszystkiego, co mogłem.

Czułem, jak krew, łzy i czysta wściekłość narastają w moim ciele. Jak śmiesz mnie obwiniać.

Nasze ostatnie słowa (z moją najstarszą siostrą) po telefonie od embriologa wyglądały mniej więcej tak…

Moja siostra: „Nie mówisz poważnie!”

Ja: „Mówię poważnie. To nie zadziałało”.

Moja siostra: „Dlaczego?! Czego nie robisz dobrze? To jest zapłodnienie in vitro! Jak możesz WCIĄŻ nie być w ciąży!„.

Ja: „Czy ty sobie ze mnie żartujesz?! Jak możesz mnie obwiniać!! Zrobiłam, co mogłam! Zrobiłam wszystko, co mogłam!”.

Po wielu krzykach i płaczu wyszłam i od tamtej pory nie mogłam podnieść słuchawki. Potrzebuję przestrzeni, zarówno fizycznej, jak i psychicznej, aby poradzić sobie z faktem, że nie zajdę w ciążę. Nie muszę być obwiniana. To nie moja wina!!!

Wiem, że moja siostra mnie kocha. Wiem, że ona po prostu tak bardzo chce, abym została matką. Jeśli mam być szczera, zadawałam sobie pytanie, które ona mi zadała… jak mogę WCIĄŻ nie być w ciąży?

Wiem, że porozmawiamy jeszcze raz, ale teraz po prostu nie chcę czuć, że jestem winna. Za 3 miesiące mam zacząć kolejną rundę zapłodnienia in vitro. Nie jestem jeszcze pewna, czy podzielę się swoją historią. Wiem tylko, że zrobiłam, co mogłam i będę robić, co mogę.

Czy powiedziałeś rodzinie, że przechodzisz IVF? Czy wspierali cię, czy czułeś, że jesteś pod większą presją? Chcielibyśmy usłyszeć od ciebie. Napisz do nas na mystory@ivfbabble.com.

Related content

„Jakie są szanse, że zapłodnienie in vitro powiedzie się za pierwszym razem?”

 

Podziel się tym artykułem

Najnowsze wiadomości

Chcesz otrzymywać wszystkie najlepsze informacje z IVFbabble co tydzień na swoją skrzynkę?